I like what remains. Like sediment, Ash and an echo. This is a forum to talk about that which remains.
Κι ας επεφτε χιόνι άφθονο στα μέλη τους,
Αυτοί ακάθεκτοι και σκληροτραχηλοι
Σα πέτρινοι στρατιωτες
Που έναν έναν τους σημαδεύουν οι χειμωνες
Δεν γυρευουν υπόστεγο ουτε φωτιά
Περιμένουν με ορθανοιχτα αμυγδαλωτα ματια τη σειρα τους
Αμιλητοι και μεθυσμενοι παραφυλουν τον Αι Βασιλη
Και αν κάποιες φορές σπάνε σε χιλια κομμάτια
Θυμαμαι πως ειναι του βουτύρου
Και παρηγοριεται η μοναξια μου
If I could I would give you
Textiles, clouds, pearls, white feathers, hats, golden dust, sun rays
Of the fighters
Justice, passion, love, inspiration, outbursts, peace and security, bittersweet coffee
Of the poets
Space, time, hope, dreams, breaths, olives, conquers, soil and blood
Of the new arrivals
And letters, truths, lies, tears, letstryagainevenifwefail
Of the mothers
Αντιγόνη.
Όπως αντιλαλούσαν τα βουνά
από τους κρότους των τουφεκιών;
Όχι. Όπως αντηχούσαν οι σπηλιές
μουλιασμένων πόθων
Που με γερά γόνατα βυθίζονταν και προχωρούσαν
ανάμεσα σε σκότος και φέγγος
Και όπως αντιστάθηκαν οι ερωμένες
εφήμερων αποκαλύψεων
Που μάζευαν λουλούδια και έπλεκαν στεφάνια
με μισά αγριόχορτα και μισούς νάρκισσους
Όταν ακούστηκε η ηχώ:
Ήμασταν εκεί εγώ και ο εαυτός μου
Και έχουμε δύο εκδοχές της ιστοριάς
Η μία λέει για την εξημέρωση της Ιοκάστης
και η άλλη λέει για την αυτοσυγχώρεση του Οιδίποδα
Αυτές είναι οι τουφεκιές που ακούγονται, μου λες.
Και ναι.
Αντιγόνη, όπως αντιλαλούσαν τα βουνά
Από τους κρότους του χθες, του σήμερα και του αύριο.
-Όλα τα χρόνια αν τα έκανα κρότους ή θα κουφαινόταν το σύμπαν ή θα έπεφτε σα στάχτη αθόρυβη η διήγηση
Στη χάση και στη φέξη
Περιπλανώμενη η κόκκινη βούλα
συνάντησε μια μπλεπράσινη λαχτάρα
και μια συνωμοσία κατεργαρέων
Από τα αριστερά ήταν η σκιά του πεύκου
και από δεξιά ο χαρταετός που της έμαθε
να αμολάει καλούμπα
πού να πρωτοκοιτάξει η αναποφασιστικότητα
Και -ακόμα παραπάνω-
Ποιον δρόμο να πάρει
η βούληση
Κόκκινη βούλα τη λέγανε
Και την καίγανε
Όπως ο αυγουστιάτικος ήλιος
Την έξωμη κατανόηση
–
We met with Persephone, near the flowers
She was wearing a sleeveless habit
She had no make up of reasons on
and was out of breath with her passions
We talked about random meetings
And even though neither Ade nor Dimitra made an appearance
She vanished
And she only left me
Her Red Petal
It was neither a reminder of
the return of spring
Nor the longing for the winter
But the simplicity of IwastherethenandIamherenowmeandmyself
sedimentary 