Blog

Uncategorized

Οπως

Οπως η θάλασσα αγγίζει στην άκρη του ορίζοντα τον ουρανό

Έτσι και η άπλετη ζωή αγγίζει στην άκρη του ορίζοντα

Τη φαντασίωση μας·

Ή μια μπλε ή άλλη γαλάζια

Άλλοτε η άκρη λευκή

Άλλοτε σαν αχνός

Το νόημα μάλλον δεν είναι στο άγγιγμα

Αλλά στο όπως

Που όποτε πας να το πιάσεις γίνεται άλλοτε λευκό

Άλλοτε σαν αχνός

Αστροφεγγιζει γεμάτο

ακριβές τυχαίο φτερούγισμα

Νομίζω πως αν πετάξω θα σε βρω

Και όλο γκρεμοτσακίζομαι

Αλλά εκεί στην ελεύθερη πτώση

Ακούω τη φωνή σου να λέει:

«Όπως» είναι η μεταφορά

Και η φαντασίωση σου δεν συλλαμβάνει την απλεσια

Uncategorized

Αεροπλάνο

Άραγε τα γεγονότα τέμνονται ή συγκλίνουν;

Ποια να είναι η άκρη της κορυφογραμμής;

Τις φαντάζομαι τις Άλπεις χιονισμένες 

Να φαίνονται από ψηλά σαν νυφικό ανθό στόλισμα 

Κι όμως επικρατεί σκοτάδι:

Καμία βεβαιότητα δεν τολμά να φωτίσει τις κρυφές γωνιές του μυαλού 

Μόνο μια επιμενουσα επινοούσα λυρικοτητα

(Όχι, γλωσσοδέτης )

Επιλύει το μυστήριο σκότους με την «ίριδα»

Που εμφανίζεται προ κλεισμένων των οφθαλμών 

Να φασματοσκοπησει τις τέμνουσες γραμμές των γεγονότων 

Και να χαράξει ανατολή στις συγκλίνουσες αρχές τους

Uncategorized

Οπτικό φάσμα

Μέσα σε ένα οπτικό φάσμα βρήκα

Τη διαστασιακη μου φύση

Εδώ κόκκινη φλόγα

Εκεί μπλε ποταμός

Εδώ κίτρινη σκόνη

Εδώ γκρι ουρανός

Εδώ φωτιά,

Εκεί αέρας,

Εδώ νερό

Εκεί χώμα

Σα να πρέπει να οπτικοποιηθουν τα στοιχεία

για να συνειδητοποιήσουν

Την εφημερότητα τους

Σαν το οπτικό φάσμα να μας θυμίζει το υπεροπτικό φάσμα: αυτό που νομίζουμε μεγαλεπήβολα ότι βλέπουμε

ενώ

Υπάρχει ένα μυστικό απέραντο φάσμα που δεν αντιλαμβανόμαστε

Θα ευχηθώ το οπτικό φάσμα να γίνει αντιληπτό φάσμα

Με μια έννοια άλλης αντίληψης που ξαφνικά στιγμιαία θα λάμψει

Και θα φτάσει αυτό για τη γνώση ότι

Υπάρχεις

κάπου ακόμα

Uncategorized

How can the aftermath of the summer be autumn/ Or Kairos

I thought it would be enraged sea by the intrusion of human bodies

Rainbow leaves having had enough of the uniformity of the freeness

Or even dry sand craving for some watery illusion 

I thought it would be the light sinking in,

allowing for the shadow to take over

The coldness prevailing

until the core coming to terms with its nakedness.

I thought it was not about Ikaros merely

changing wings,

but its concept of self. 

I can hear him say through the storm:

“Am I the barefoot child tripping on half a slice of watermelon?

Or Am i the amputated child with wounds and burns and no tears left to cry?”

“Am I the woman after hours of window shopping eventually buying her favourite ring from the shop? 

Or am I the woman aimlessly wandering mourning her multiple losses?”

“Am I the adventurous traveller who have up his accountancy job for finding his truth in  Himalaya?

Or am I the hunger-struck dad who secretly prays for the whole family to die instead of all this suffering?”

“Am I the approacher of the Sun? 

Or am I the hiding shadow in the dark as far from the light as possible?”

“Perhaps I am all”, he finally concludes. 

“Neither and everything at the same time. “

“Also..just to say, you got my name wrong”, he finally says.

“I am not Ikaros 

But Kairos.”

Uncategorized

Αποκαλοκαιρο

Απο εδώ ως τον ουρανό

Μονο υποθέσεις να αμφισβητείς

Πότε υπερβάσεις

Γιατί οι υποθέσεις διαψεύδονται εύκολα

Ενώ οι υπερβάσεις βρίσκονται

στο όριο αλήθειας και υπερθεσης

Οι μεν βοηθούν με το ζωή

Οι άλλες βοηθούν με τον θάνατο

Έτσι φαντάζομαι πρέπει να είναι και αυτός.

Μια υπέρβαση που κάνουμε ενώ σβήνει το φως