Τον Οκτώβρη της κολοκυθας
Η ανησυχία μας εθρεφε
Ακόμα και αν χαιρεκακα ιδρωναμε στους ώμους της
Το χρωμα των ματιών μας θύμιζε
Πυρετωδη νοσταλγια
Αφταστων ποθων
Που επιτευχθηκαν
και απογοητευσαν
Κι ενω η αγάπη σαν κουταλι
Μάζευε τις κυκλικοτητες
Η νέα μέρα μας καλουσε
Σε αγώνα νέων μεταμφιεσεων
Category: Uncategorized
Lollipop
Sticky hands
Reminding me
Of a time
when
lollipops melted
In our hearts
Κουραμπιέδες
Κι ας επεφτε χιόνι άφθονο στα μέλη τους,
Αυτοί ακάθεκτοι και σκληροτραχηλοι
Σα πέτρινοι στρατιωτες
Που έναν έναν τους σημαδεύουν οι χειμωνες
Δεν γυρευουν υπόστεγο ουτε φωτιά
Περιμένουν με ορθανοιχτα αμυγδαλωτα ματια τη σειρα τους
Αμιλητοι και μεθυσμενοι παραφυλουν τον Αι Βασιλη
Και αν κάποιες φορές σπάνε σε χιλια κομμάτια
Θυμαμαι πως ειναι του βουτύρου
Και παρηγοριεται η μοναξια μου
To my girl
If I could I would give you
Textiles, clouds, pearls, white feathers, hats, golden dust, sun rays
Of the fighters
Justice, passion, love, inspiration, outbursts, peace and security, bittersweet coffee
Of the poets
Space, time, hope, dreams, breaths, olives, conquers, soil and blood
Of the new arrivals
And letters, truths, lies, tears, letstryagainevenifwefail
Of the mothers
ΗΑντιγόνημου
Αντιγόνη.
Όπως αντιλαλούσαν τα βουνά
από τους κρότους των τουφεκιών;
Όχι. Όπως αντηχούσαν οι σπηλιές
μουλιασμένων πόθων
Που με γερά γόνατα βυθίζονταν και προχωρούσαν
ανάμεσα σε σκότος και φέγγος
Και όπως αντιστάθηκαν οι ερωμένες
εφήμερων αποκαλύψεων
Που μάζευαν λουλούδια και έπλεκαν στεφάνια
με μισά αγριόχορτα και μισούς νάρκισσους
Όταν ακούστηκε η ηχώ:
Ήμασταν εκεί εγώ και ο εαυτός μου
Και έχουμε δύο εκδοχές της ιστοριάς
Η μία λέει για την εξημέρωση της Ιοκάστης
και η άλλη λέει για την αυτοσυγχώρεση του Οιδίποδα
Αυτές είναι οι τουφεκιές που ακούγονται, μου λες.
Και ναι.
Αντιγόνη, όπως αντιλαλούσαν τα βουνά
Από τους κρότους του χθες, του σήμερα και του αύριο.
-Όλα τα χρόνια αν τα έκανα κρότους ή θα κουφαινόταν το σύμπαν ή θα έπεφτε σα στάχτη αθόρυβη η διήγηση
sedimentary 